Ό,τι δεν μας σκοτώνει, μας κάνει πιο δυνατούς

«Ο Νίτσε διακήρυξε κάποτε πως ό,τι δεν μας σκοτώνει, μας κάνει πιο δυνατούς. Όμως η ιστορία του ίδιου, που κατέληξε στην τρέλα και τη σιωπή, ίσως κρύβει την πραγματική αλήθεια: πως ορισμένα χτυπήματα δεν μας εξυψώνουν, αλλά μας διαβρώνουν αργά και αθόρυβα. Η αλήθεια είναι πως ό,τι δεν μας σκοτώνει ακαριαία, μας αφανίζει σταγόνα-σταγόνα, δηλητηριάζοντας την παιδική μας πίστη στον κόσμο, την αυθεντική μας εμπιστοσύνη και την τρυφερή πλευρά της ύπαρξής μας. Κάθε απάτη, κάθε προδοσία και κάθε πράξη χυδαιότητας αφήνει πίσω της μια πληγή. Κι αν η πληγή κλείνει, η ουλή που απομένει δεν είναι παρά ένα τραχύ, αναίσθητο δέρμα. Χωρίς καν να το καταλάβουμε, χτίζουμε γύρω μας μια πανοπλία για να αντέχουμε την αδικία και τη σκληρότητα. Και ναι, μπορεί να παρηγορούμε τον εαυτό μας λέγοντας "δυνάμωσα πια", όμως αυτό το κέρδος έχει ένα τρομακτικό τίμημα. Μέσα σε αυτή την υποτιθέμενη δύναμη, μια άλλη χορδή της ψυχής σπάει οριστικά. Μια κρυστάλλινη καμπάνα, που κάποτε ηχούσε με καθαρότητα, σωπαίνει για πάντα. Κάτι φωτεινό πεθαίνει εκεί μέσα — ένας μικρός άγγελος ή μια καλή νεράιδα που ήταν κομμάτι του εαυτού μας. Πλέον, ξέρεις ακριβώς πώς να απαντήσεις στη σκληρή λέξη, πώς να αντεπιτεθείς στο χτύπημα, πώς να μην εκπλήσσεσαι όταν η αχαριστία παίρνει τη θέση της ευγνωμοσύνης. Έχεις μάθει να επιβιώνεις, αλλά έχεις χάσει την ικανότητα να θαυμάζεις και να αφήνεσαι. Γινόμαστε, λοιπόν, πιο δυνατοί ή απλώς πιο σκληροί και κλειστοί; Με κάθε απογοήτευση, κάτι αμετάκλητο φεύγει από κοντά μας. Θα έπρεπε να υπάρχουν λιγότερα από αυτά που μας "σκληραγωγούν" και λιγότεροι από εκείνους που, με τη συμπεριφορά τους, γίνονται δολοφόνοι των τρυφερών ψυχών και των καλών παρορμήσεων των άλλων ανθρώπων.»