Η Τέχνη του να Μην «Μικραίνεις» για να Χωρέσεις Η Αξία που Κατοικεί Μέσα Σου

Μην αμφισβητείς ποτέ την αξία αυτού που προσφέρεις, ούτε το βάθος των συναισθημάτων που καταθέτεις. Η αξία σου δεν είναι ένα μεταβλητό νόμισμα που εξαρτάται από το αν ο άλλος μπορεί να το εκτιμήσει ή να το «εξαργυρώσει». Αν εσύ ο ίδιος δεν πιστέψεις ακράδαντα στην ποιότητα αυτού που δίνεις, δίνεις το ελεύθερο σε κάποιον άλλον να το υποτιμήσει. Και το πιο επικίνδυνο; Σιγά σιγά, χωρίς να το καταλάβεις, θα αρχίσεις να προσαρμόζεις τον πήχη σου προς τα κάτω, πιστεύοντας πως ίσως το «πολύ» σου είναι τελικά «υπερβολικό».Όταν η προσφορά σου πηγάζει από την αλήθεια σου, είναι η πιο φυσική ανάγκη του κόσμου να αποζητάς την ίδια καθαρότητα. Δεν ζητάς ανταλλάγματα, ζητάς αντίκρισμα. Ζητάς Παρουσία που δεν τρεμοπαίζει. Ειλικρίνεια που δεν κρύβεται πίσω από μισόλογα. Συνέπεια που χτίζει τοίχους ασφάλειας. Δεν ψάχνεις την τελειότητα –αυτή είναι μια αυταπάτη– αλλά ψάχνεις τη σταθερότητα, εκείνο το ήσυχο λιμάνι όπου ξέρεις πως, ό,τι κι αν συμβεί, ο άλλος θα είναι εκεί.

Όμως, η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι οι άνθρωποι δεν αγαπούν όλοι με τον ίδιο τρόπο, ούτε έχουν την ίδια χωρητικότητα για εγγύτητα.

Για σένα, η δέσμευση είναι ένας ζωντανός οργανισμός που τρέφεται από πράξεις:

Για κάποιον άλλον, όμως, η ίδια λέξη –δέσμευση– μπορεί να ηχεί σαν απειλή ή σαν βάρος. Μπορεί να σημαίνει πίεση που τον πνίγει, ακύρωση της δικής του ελευθερίας ή μια αφορμή για απόσταση. Είναι ο άνθρωπος που εμφανίζεται μόνο όταν οι συνθήκες είναι ιδανικές, μόνο όταν η δική του άνεση το επιτρέπει.

Εκεί ακριβώς, στο χάσμα της ανταπόκρισης, αρχίζουν να γεννιούνται τα δηλητηριώδη ερωτήματα:

«Μήπως ζητάω πολλά;»

«Μήπως είμαι υπερβολικά ευαίσθητος ή απαιτητικός;»

«Μήπως πρέπει να αλλάξω, να γίνω πιο κρύος, πιο απόμακρος, για να επιβιώσω; »Η απάντηση είναι ένα ηχηρό Όχι.

Δεν είσαι «πολύ». Απλώς μιλάτε διαφορετική συναισθηματική γλώσσα. Και όσο προσπαθείς απεγνωσμένα να «μεταφράσεις» τον εαυτό σου, να κόψεις τις γωνίες σου και να χαμηλώσεις την έντασή σου για να γίνεις κατανοητός, τόσο απομακρύνεσαι από τον πυρήνα σου. Κάθε φορά που εξηγείς τα αυτονόητα, χάνεις ένα κομμάτι της αυτοεκτίμησής σου.

Μην αμφισβητείς τη δική σου ικανότητα να αγαπάς επειδή κάποιος άλλος δεν διαθέτει τα εργαλεία για να σε συναντήσει σε αυτό το επίπεδο. Αν εσύ εκθέτεις την αλήθεια σου και ο άλλος επιλέγει την αποφυγή, αυτό δεν είναι δικό σου σφάλμα· είναι ασυμβατότητα.

Αυτό το κενό δεν γεμίζει με περισσότερη προσπάθεια. Δεν μπορείς να τρέξεις και για τους δύο σε έναν δρόμο που απαιτεί δύο ζευγάρια πόδια. Η πραγματική ασφάλεια δεν προέρχεται από το να σε επιλέγει κάποιος περιστασιακά, ανάλογα με τη διάθεσή του. Η αληθινή ασφάλεια είναι να ξέρεις ότι δεν θα προδώσεις εσύ τον εαυτό σου προκειμένου να γίνεις αρεστός ή επιθυμητός.

Η σύνδεση δεν είναι ένας αγώνας δρόμου για το ποιος θα αντέξει περισσότερο την έλλειψη του άλλου. Είναι αμοιβαιότητα χωρίς να χρειάζεται να «μικρύνεις». Μην κάνεις εκπτώσεις στα θέλω σου και στις ανάγκες σου για να καταφέρεις να χωρέσεις στη στενή ζωή κάποιου άλλου. Γιατί η ζωή έχει έναν ειρωνικό τρόπο: έλκεις αυτό που ανέχεσαι.

Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που δεν θα χρειαστεί να τους διδάξεις πώς να σε προσέχουν. Άνθρωποι που θα σε δουν καθαρά, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξεις την αξία σου με άθλους. Που θα ακούσουν τους φόβους σου χωρίς να τους υποτιμήσουν ως «δράματα». Που θα σε συναντήσουν στο ύψος σου, χωρίς να σου ζητήσουν να σκύψεις. Αλλά για να τους βρεις, πρέπει πρώτα να αδειάσεις τον χώρο. Πρέπει να σταματήσεις να δίνεις ενέργεια σε εκείνους που δεν μπορούν να την διαχειριστούν. Δεν ζητάς πολλά. Ζητάς το αυτονόητο: μια αγάπη που δεν σε αναγκάζει να χάσεις τον εαυτό σου για να την κρατήσεις.

Σαφής στις αξίες σου. Σταθερός στα θέλω σου. Παρών στην δική σου ζωή.

Και άφησε να έρθουν εκείνοι που δεν χρειάζονται «εκπτώσεις» για να εκτιμήσουν τον θησαυρό που προσφέρεις.